Zijn met wat er is

Gepubliceerd op 14 januari 2021 om 14:13

Mijn eerste blog, midden in de corona lockdown. Geen gemakkelijke tijd. We weten niet hoe lang het nog duurt, er is meer ziekte, dood om ons heen, velen zitten alleen thuis te werken, er is minder sociaal contact, minder aanraking. Het vraagt extra stilstaan en zorgzaam omgaan met jezelf, geneigd als we zijn om voortdurend weg te gaan bij ‘negatieve’ gevoelens en onszelf te verdoven met onze telefoon, netflix, eten, alcohol etc. ‘Negatief’ tussen aanhalingstekens want gevoelens zijn neutraal, ze zijn er gewoon en willen alleen maar gevoeld worden. Onze mind plakt er etiketten op van fijn en niet fijn, negatief of positief. En in een split second, zonder dat we er ons er bewust van zijn bewegen we weg van wat we allemaal nu in meer of mindere mate ervaren: onzekerheid, eenzaamheid, boosheid, verdriet, onrust, onmacht.

Ik betrapte mezelf er gisteravond op, dat ik er in aan het glijden was, in mijn telefoon, de televisie aan. Dit terwijl ik me lamgeslagen voelde en er wat boosheid was. Ik zette de televisie uit en liet het zijn voor wat het was, gaf het wat ruimte, ademde er wat in en deelde het via whatsapp met een vriendin. Daarmee was het niet weg, maar kon ik er mee zijn, er hoefde niks mee, het was er gewoon. Ik kon er in rusten. En vanochtend stond ik er ook nog wat mee op, maar na een ochtendwandeling voelde ik me meer ontwaakt en ontstond er ineens ruimte en zin om deze blog te schrijven. Zo beweegt het op en neer.

Wat het vraagt is stilstaan, stilstaan bij wat er in jou beweegt, daarin wat te ademen en meer niet. Toestaan wat zich aandient. Het vraagt ook om je meer nog dan normaal om zorgzaam om te gaan met jezelf, je bewust te zijn van wat jou goed doet. Dat kan contact zijn met iemand, maar ook een warm bad, je lijf wat in beweging brengen, een wandeling in de natuur. De natuur in deze januarimaand spiegelt rust en stilte, waarin niks moet, waarin je geduldig kunt afwachten op wat er naar je toekomt. Vanuit een innerlijk weten, een vertrouwen dat er weer ruimte komt voor groei, zonder dat je daar nu iets voor hoeft te doen.